BRĄZOWE MEDALISTKI Z IGRZYSK OLIMPIJSKICH W MEKSYKU 1968 ROK

HALINA ASZKIEŁOWICZ-WOJNO

Urodzona 4 lutego 1947 w Słupsku, córka Stanisława i Janiny Kadziewicz (trzeci rzut przesiedleńców ze wsi Słobodzie koło Wilna), absolwentka II Liceum Ogólnokształcącego w Świdnicy (1964), wrocławskiej WSE (1970) i Akademii Ekonomicznej we Wrocławiu, gdzie otrzymała tytuł magistra ekonomii (1987).

Siatkarka (179 cm, 70 kg) Czarnych Słupsk, WKS Słupii, Polonii Świdnica i Odry Wrocław (1960-1980).

Trenerzy: Zenon Cieślak, Janusz  Badora, Zofia Wojewódzka, Tadeusz Ząbek i Zygmunt Krzyżanowski.

W siatkówkę grały jeszcze dwie jej młodsze siostry (Teresa i Jadwiga), ale tylko Halina doszła do najwyższych zaszczytów będąc aż 177-krotną reprezentantką Polski (1965-1973).

Wysoka, atakująca, ambitna. 2-krotna medalistka mistrzostw Europy: srebrna z Izmiru (1967) i brązowa z Reggio Emilia (1971).

Uczestniczka mistrzostw świata w Warnie (1970), gdzie Polki zajęły 9 m.

Zasłużona Mistrzyni Sportu, odznaczona m. in. srebrnym i brązowym Medalem za Wybitne Osiągnięcia Sportowe oraz Brązowym Krzyżem Zasługi.

Mężatka (od 1971, Adam Wojno, trener judo) ma troje dzieci: Iwonę, ur. 1972 (grała w koszykówkę studiując w USA), Annę, ur. 1974 (siatkówka) i Grzegorza, ur. 1981 (próbował sił w judo, pływaniu i strzelectwie).

Mieszka we Wrocławiu.

Bibl.: Głuszek, Leksykon 1999, s. 150; Pawlak, Olimpijczycy, s. 23; Duński, Od Paryża, s. 26-27; MES, t. 1, s. 50; Mecner, 80 lat siatkówki, s. 175 i dalsze; Wywiad środowiskowy.

*1968 Meksyk: zawodniczka drużyny siatkówki, która po zwycięstwach nad Koreą Płd. 3:2, USA 3:0, Meksykiem 3:2, CSRS 3:0, Peru 3:1 oraz porażkach z ZSRR 0:3 i Japonią 0:3 zajęła 3 m. w turnieju i zdobyła brązowy medal (zw. ZSRR). Partnerkami Aszkiełowicz w drużynie były: K. Czajkowska, K. Jakubowska, K. Krupa, J. Książek , J. Ledwig, B. Niemczyk, K. Ostromęcka, E. Porzec, Z. Szcześniewska, W. Wiecha i L. Żmuda.

KRYSTYNA CZAJKOWSKA - RAWSKA

trener, wielokrotna (228) reprezentantka Polski w siatkówce, zdobywczyni brązowych medali olimpijskich w Tokio (1964) i Meksyku (1968).

Urodzona 25 kwietnia 1936 w Sosnowcu, córka Antoniego i Wandy Klimczak, absolwentka miejscowego Kolejowego Technikum Ekonomicznego (1953) i warszawskiej AWF (1957), gdzie otrzymała tytuł magistra wf.

Siatkarka (172 cm, 63 kg) - choć zaczynała od lekkoatletyki. Grała w Górniku Katowice (1953-1954), AZS-AWF Warszawa (1954-1966) i Kolejarzu Katowice (1967-1968).

O jej karierze sportowej zdecydowało przyjęcie na dzienne studia w bielańskiej uczelni, gdzie dostrzeżono jej nieprzeciętny talent przy siatce (Wanda Poleszczuk, Jerzy Szewczyk, Zygmunt Krzyżanowski).

Była wszechstronna, umiała atakować i bronić, grała efektownie i skutecznie, potrafiła organizować i mobilizować koleżanki do wspólnej walki o wynik.

Lubiana przez partnerki i widzów (szczególnie przez męską część). 8-krotna mistrzyni Polski (1955-1958, 1960, 1962-1964) i 1-krotna srebrna (1961) i brązowa (1954) medalistka MP wraz z drużyną AZS-AWF Warszawa z którą też 2-krotnie zdobyła 2 m. w Pucharze Europy Mistrzów Krajowych (1960/61 i 1962/63). 228-krotna reprezentantka Polski (1955-1968).

Brązowa medalistka MŚ z Moskwy (1962) i finalistka MŚ z Rio de Janeiro (1960), gdzie zajęła 4 m. 3-krotna medalistka ME: srebrna z Konstancy (1963) i Izmiru (1967) oraz brązowa z Pragi (1958).

Wspominając dawne dzieje, na pytanie dziennikarza: co było kluczem do zdobycia dwóch brązowych medali olimpijskich? - odpowiedziała: "Stanowiłyśmy rodzinę, na boisku i poza nim. Jeżeli któraś z nas zepsuła kilka piłek, to pocieszałyśmy ją i zachęcałyśmy do dalszej walki. Obowiązywała zasada: jeden za wszystkich, wszyscy za jednego".

Po zakończeniu długiej kariery zawodniczej - trenerka Płomienia Milowice z którym zdobyła 4 tytuły mistrza Polski (1973/74, 1974/75 1978/79 i 1979/80).

Zasłużona Mistrzyni Sportu odznaczona m.in. Srebrnym Medalem za Wybitne Osiągnięcia Sportowe, Złotym Krzyżem Zasługi i wyróżniona przez PKOl nagrodą Fair Play (1968).

Mężatka (Wojciech Rawski, lekarz) ma dwóch synów: Piotra (prawnika) i Łukasza (stomatologa).

Mieszka w Makowie Podhalańskim. Jest współorganizatorką towarzyskich spotkań siatkarek - medalistek olimpijskich z Tokio i Meksyku.

Bibl.: Głuszek, Leksykon 1999, s. 174; Pawlak, Olimpijczycy, s. 52; Duński, Od Paryża, s. 122-123; Klimontowicz, Ruch olimpijski, s. 53; MES, t. 1, s. 125; Mecner, 80 lat siatkówki, s. 175 i dalsze; Iskier przewodnik, s. 606-607; AAWF Warszawa, sygn. D-1114/S.

*1964 Tokio: zawodniczka drużyny siatkówki, która po zwycięstwach nad USA 3:0, Koreą Płd. 3:0, Rumunią 3:0 oraz porażkach z ZSRR 0:3 i Japonią 1:3, zajęła 3 m. w turnieju zdobywając brązowy medal (zw. Japonia).

KRYSTYNA JAKUBOWSKA TABAKA

ps. "Gazela", technik budowlany, siatkarka klubów warszawskich, zdobywczyni dwóch brązowych medali olimpijskich w Tokio (1964) i Meksyku (1968).

Urodzona 15 grudnia 1942 w Warszawie, absolwentka miejscowego Technikum Budowlanego, długo nie mogła się zdecydować na grę w siatkówkę. Przygotowywana do zawodów międzyszkolnych przez nauczycielkę wf (Jadwiga Nogowska), stosunkowo szybko została dostrzeżona przez klubowych "łapaczy talentów". Miała szczęście, że jednym z nich była nasza reprezentacyjna koszykarka i siatkarka Zofia Wojewódzka, która w warszawskim Drukarzu chciała wychować swoją następczynię. Lody (między zainteresowanymi paniami) pękały powoli. Kandydatka na przyszłą mistrzynię (178 cm, 66 kg) dostała w końcu zaproszenie na zgrupowanie rozszerzonej reprezentacji juniorek do Oliwy i tam ostatecznie połknęła przysłowiowego bakcyla. Rozpoczęła regularny trening w klubie z panią Zofią (1959), a sala sportowa szybko stała się jej drugim domem.

Zawodniczka Drukarza i Legii (1959-1968) oraz drużyn włoskich (1973-1975). Ze stołeczną Legią była 3-krotną wicemistrzynią Polski (1967-1969) i 3-krotną brązową medalistką MP (1970-1972).

169-krotna reprezentantka Polski (1961-1969) pozostała w pamięci kibiców jako niezwykle skoczna i lubiąca atakować zawodniczka. Pogodna, uśmiechnięta i skuteczna, ciągle ucząca się gry w obronie.

W ciągu 9 lat gry w drużynie narodowej zdobyła: dwa srebrne medale ME: w Konstancy (1963) i Izmirze (1967), brązowy medal MŚ w Moskwie (1962) i dwa medale olimpijskie.

Przez 30 lat łączyła sport z pracą (asystentka projektanta - architekta w Biurze Studiów i Projektów Typowych Budownictwa Przemysłowego w Warszawie).

Kiedy z mężem (Krzysztof), pracownikiem LOT wyjechała do Włoch (1972), grała tam jeszcze w miejscowych klubach studenckich.

Zasłużona Mistrzyni Sportu odznaczona wielokrotnie Medalem za Wybitne Osiągnięcia Sportowe i Złotym Krzyżem Zasługi.

Wdowa. Córka Olga (absolwentka lingwistyki stosowanej UW) też grała w siatkówkę, ale tylko w drużynie uniwersyteckiej.

Mieszka w Warszawie (aktywna uczestniczka corocznych spotkań towarzyskich b. siatkarek - olimpijek).

Bibl.: Głuszek, Leksykon 1999, s. 211; Pawlak, Olimpijczycy, s. 98; Duński, Od Paryża, s. 263-264; MES, t. 1, s. 230; Mecner, 80 lat siatkówki, s. 175 i dalsze.

*1964 Tokio: zawodniczka drużyny siatkówki, która po zwycięstwach nad USA 3:0, Koreą Płd. 3:0, Rumunią 3:0 oraz porażkach z ZSRR 0:3 i Japonią 1:3 zajęła w turnieju 3 m. i zdobyła brązowy medal (zw. Japonia).

*1968 Meksyk: zawodniczka drużyny siatkówki, która po zwycięstwach nad Koreą Płd. 3:2, USA 3:0, Meksykiem 3:2, CSRS 3:0, Peru 3:1 oraz porażkach z ZSRR 0:3 i Japonią 0:3 zajęła w turnieju 3 m. i zdobyła brązowy medal (zw. ZSRR).

KRYSTYNA KRUPA (MALINOWSKA)

ps. "Krupienko", pracownik naukowy, siatkarka gdańskiego AZS, medalistka mistrzostw świata i Europy, brązowa medalistka IO w Tokio (1964) i Meksyku (1968).

Urodzona 15 stycznia 1939 w Wyszkach koło Bielska Podlaskiego (woj. białostockie), córka Juliana i Antoniny Charko, absolwentka Liceum Ogólnokształcącego im. T. Kościuszki w Bielsku Podlaskim (maturę otrzymała mając lat 16) i Wydziału Ekonomiki Portów Morskich sopockiej WSE (1963).

Sport polubiła w szkole średniej i kiedy na Wybrzeżu rozpoczęła studia (była to najpierw Politechnika Gdańska i Wydział Budowy Okrętów, który koniecznie chciała ukończyć), ale na przeszkodzie stanął... sport i w 1958 wstąpiła do WSE. Aby trenować, zapisała się do gdańskiego AZS. Szybko opuściła bramkę w drużynie piłki ręcznej u trenera Aleksandra Bereśniewicza na rzecz miejsca pod siatką u wielkiego entuzjasty siatkówki, absolwenta warszawskiej AWF trenera Janusza Badory. Bardzo dużo mu zawdzięcza.

Zawodniczka (176 cm, 70 kg) AZS Gdańsk (1955-1970) robiąc duże postępy, szybko awansowała do kadry narodowej (1962-1968) będąc w tym czasie 131-krotną reprezentantką Polski.

2-krotna srebrna medalistka ME z Konstancy (1963) i Izmiru (1967) i brązowa medalistka MŚ.

Bibl.: Głuszek, Leksykon 1999, s. 243; Pawlak, Olimpijczycy, s. 135-136; Duński, Od Paryża, s.  428-429; Gebert, Poczet olimpijczyków, s. 57-63; MES, t. 2, s. 49; Mecner, 80 lat siatkówki, s. 175 i dalsze; Ankieta wypełniona przez Krystynę Malinowską - Krupa.

*1964 Tokio: zawodniczka drużyny siatkówki, która po zwycięstwach nad USA 3:0, Koreą Płd. 3:0, Rumunią 3:0 oraz porażkach z ZSRR 0:3 i Japonią 1:3 zajęła w turnieju 3 m. zdobywając brązowy medal (zw. Japonia).

*1968 Meksyk: zawodniczka drużyny siatkówki, która po zwycięstwach nad Koreą Płd. 3:2, USA 3:0, Meksykiem 3:2, CSRS 3:0, Peru 3:1 oraz porażkach z ZSRR 0:3 i Japonią 0:3 zajęła 3 m. w turnieju zdobywając brązowy medal (zw. ZSRR).. z Moskwy (1962), zdobyła także dwa medale olimpijskie w latach sześćdziesiątych, kiedy polskie siatkarki należały do ścisłej czołówki światowej. Przez wiele lat łączyła sportowy trening i grę w reprezentacji z pracą zawodową (Centrum Naukowo - Techniczne DOKP Gdańsk).

Zasłużona Mistrzyni Sportu odznaczona m.in. trzykrotnie srebrnym i brązowym Medalem za Wybitne Osiągnięcia Sportowe oraz Złotym Krzyżem Zasługi i Krzyżem Kawalerskim OOP.

Mężatka (od 1962, Stefan Krupa b. pływak, wychowanek trenerów Z. Wielińskiego i S. Szelestowskiego, mgr inż., pracownik Centrum Techniki Okrętowej w Gdańsku, syn olimpijki, gimnastyczki Stefanii Krupowej z IO w Berlinie).

Miała dwoje dzieci: Piotra (ur. 1972, zmarł po maturze mając 19 lat) i Magdalenę (ur. 1973, ukończyła anglistykę na Uniwersytecie Gdańskim).

JÓZEFA BĘBEN LEDWIG

ps. "Józek", oficer policji, siatkarka i jedna z najwybitniejszych sportsmenek krakowskiej Wisły, 216-krotna reprezentantka Polski, medalistka olimpijska z Tokio (1964) i Meksyku (1968).

Urodzona 18 kwietnia 1935 w Szerzynach (woj. krakowskie), córka (jedna z pięciu: Zofia, Maria, Józefa, Helena, Anna) nauczyciela Jana i Anny, absolwentka Liceum Ekonomicznego. Siatkarka (174 cm, 71 kg) katowickich klubów Unii i Baildonu oraz krakowskiej Wisły (1952-1972), której była wybitną przedstawicielką (jako jedyna z tego klubu zdobyła dwa medale olimpijskie).

Miała zostać gimnastyczką, ale za szybko rosła i wybrała siatkówkę. Zaczynała w katowickiej Unii, gdzie trenerem był dziennikarz, red. Zbigniew Chojnacki, ale dopiero szkoleniowcy krakowscy (Zbigniew Szpyt i Józef Moszczak) ukształtowali ją jako zawodniczkę.

Szalenie pracowita i ambitna, umiała się skupić i skoncentrować przed najważniejszymi meczami, wszechstronna (ale raczej atakująca), szybko dostała się do drużyny narodowej (1958 do zespołu "B" i w 1959 do reprezentacji "A").

Wszystkie medale mistrzostw Polski zdobyła z zespołem Wisły: 3-krotna mistrzyni (1967, 1969, 1970), 3-krotna wicemistrzyni (1966, 1971, 1972) i 5-krotna brązowa medalistka MP (1961-1963, 1965, 1968).

216-krotna reprezentantka Polski (1959-1970) zdobyła w tym czasie: brązowy medal MŚ w Moskwie (1962), dwa srebrne medale ME w Konstancy (1963) i Izmirze (1967) oraz najcenniejsze - dwa medale olimpijskie. Wspominała: "W Tokio jako jedyne "urwałyśmy" seta niedoścignionym w tamtych czasach Japonkom. One i ekipa ZSRR były poza naszym zasięgiem. Wygrałyśmy z Rumunkami (zespoły USA i Korei Płd. praktycznie nie liczyły się) i miałyśmy medal. Niestety byłam po kontuzji stawu skokowego i w pierwszych meczach trener Poburka wpuszczał mnie tylko na zmiany, potem noga była już sprawniejsza i grałam częściej w szóstce. Za brązowy medal nie dostałyśmy w kraju nic. Takie to były czasy. Za brązowy medal w Meksyku była już premia - podzielono 216 dolarów na cały zespół i trenera Krysika! Kupiłam wtedy na pamiątkę srebrny łańcuszek z broszką i kalendarzem Azteków. Ten drugi medal w Meksyku było trudniej zdobyć niż w Tokio. Rosjanki i Japonki były znów nie do pokonania, ale i pozostałe rywalki okazały się bardzo mocne. Szczególnie Koreanki i Meksykanki (prowadzone przez polskiego trenera St. Poburkę) sprawiły nam dużo kłopotów. Ale były to cudowne lata. Dzięki siatkówce poznałam świat, gdzie mam wielu przyjaciół. Dziewczyny z naszej drużyny olimpijskiej łączą więzy przyjaźni. Spotykamy się od wielu lat niemal co roku, możemy liczyć na siebie w każdej sytuacji. Jak dawniej".

Zasłużona Mistrzyni Sportu, odznaczona m. in. czterokrotnie srebrnym Medalem za Wybitne Osiągnięcia Sportowe oraz Krzyżem Kawalerskim OOP.

Trenerka i działaczka sportowa krakowskiej Wisły.

Mężatka ma dwoje dzieci (Małgorzata, Robert). Mieszka w Krakowie.

Bibl.: Głuszek, Leksykon 1999, s. 255-256; Pawlak, Olimpijczycy, s. 149 (tu błędny dzień urodzenia 14 kwietnia); MES, t. 2, s. 59; Duński, Od Paryża, s. 488-489; Mecner, 80 lat siatkówki, s. 175 i dalsze; EP Fuji, Wisła Kraków, s. 204.

*1964 Tokio: zawodniczka drużyny siatkówki, która po zwycięstwach nad USA 3:0, Koreą Płd. 3:0, Rumunią 3:0 oraz porażkach z ZSRR 0:3 i Japonią 1:3 zajęła w turnieju 3 m. i zdobyła brązowy medal (zw. Japonia).

*1968 Meksyk: zawodniczka drużyny siatkówki, która po zwycięstwach nad Koreą Płd. 3:2, USA 3:0, Meksykiem 3:2, CSRS 3:0, Peru 3:1 oraz porażkach z ZSRR 0:3 i Japonią 0:3 zajęła 3 m. w turnieju i zdobyła brązowy medal (zw. ZSRR). Skład drużyny zob. - Aszkiełowicz - Wojno Halina.

JADWIGA MARKO-KSIĄŻEK

nauczycielka akademicka, trenerka, siatkarka z Gdańska, zawodniczka AZS-AWF Warszawa, dwukrotna brązowa medalistka olimpijska z Tokio (1964) i Meksyku (1968).

Urodzona 6 kwietnia 1939 w Zelwie, pow. Wołkowysk w rodzinie kolejarskiej (córka Konstantego), absolwentka Liceum Ogólnokształcącego w Pruszczu Gdańskim (1957) i warszawskiej AWF (1968), gdzie otrzymała tytuł magistra wf. Wysoką (178 cm, 68 kg), ładną i zgrabną dziewczynę "odkrył" dla sportu na szkolnym boisku Otton Welter, działacz, kibic i miłośnik siatkówki z Pruszcza Gdańskiego skąd trafiła pod siatkę do Elżbiety Kurtzowej w Gedanii.

Prawdziwą karierę zawodniczą rozpoczęła jednak dopiero w bielańskiej AWF, gdzie w tamtejszym AZS spotkała najbliższe koleżanki z drużyny (Krystyna Czajkowska, Lidia Żmuda) i intensywnie trenując stosunkowo szybko awansowała do drużyny reprezentacyjnej (1959).

Rok później (1960) na mistrzostwach świata w Brazylii, gdzie Polki wywalczyły 4 m., była nie tylko jedną z najlepiej i najskuteczniej atakujących zawodniczek tej imprezy, ale rozstała się też na zawsze z kompleksem za wysokiej "dziewczyny-chudzielca" zdobywając tytuł miss MŚ 1960.

3-krotna mistrzyni Polski z drużyną AZS-AWF Warszawa (1964-1966) była też 144-krotną reprezentantką Polski (1959-1969) zdobywając: brązowy medal MŚ w Moskwie (1962) i srebrny ME w Konstancy (1963).

Po zakończeniu kariery zawodniczej - dopięła drugiego wymarzonego celu: jest pracownikiem naukowym gdańskiej AWF im. Jędrzeja Śniadeckiego.

Ma córkę (1969).

Mieszka w Gdańsku Przymorze.

Bibl.: Głuszek, Leksykon 1999, s. 269; Pawlak, Olimpijczycy, s. 166; Gebert, Poczet olimpijczyków, s. 57-63;  Duński, Od Paryża, s. 548-549; MES, t. 2, s. 126-127; Mecner, 80 lat siatkówki, s. 175 i dalsze; AAWF Warszawa, sygn. D-3276 / S.

*1964 Tokio: zawodniczka drużyny siatkówki, która po zwycięstwach nad USA 3:0, Koreą Płd. 3:0, Rumunią 3:0 oraz porażkach z ZSRR 0:3 i Japonią 1:3 (Polki jako jedyne "urwały" Japonkom seta w czasie całych igrzysk) zajęły w turnieju 3 m. i zdobyły brązowy medal (zw. Japonia).

Niecodzienny wyczyn odnotowano w meczu Polek z USA. W drugim secie tego pojedynku Jadwiga Marko zdobyła kolejno dziesięć punktów bezpośrednio z zagrywki (tzw. dziesięć asów serwisowych) ! Była w świetnej formie i otrzymała od trenera kadry Stanisława Pobórki (cztery lata później polski trener podczas kolejnych IO 1968 prowadził do boju siatkarki Meksyku) bardzo wysokie noty.

*1968 Meksyk: zawodniczka drużyny siatkówki, która po zwycięstwach nad Koreą Płd. 3:2, USA 3:0, Meksykiem 3:2, CSRS 3:0, Peru 3:1 oraz porażkach z ZSRR 0:3 i Japonią 0:3 zajęła 3 miejsce i zdobyła brązowy medal (zw. ZSRR).

Wspominała: "O Tokio nie potrafię mówić spokojnie, bez ściskającego gardło wzruszenia. Meksyk był mimo swojego wspaniałego kolorytu smutniejszy. Może dlatego, że grałam niewiele, że nie czułam się tak jak w Tokio, jedną z bohaterek, lecz jedynie okruchem z bezimiennego tłumu olimpijczyków, przyglądających się zmaganiom najlepszych. Ale chyba nie tylko dlatego. Przede wszystkim atmosfera w zespole była zupełnie inna i jedynie wielki takt i rozsądek Krysi Czajkowskiej, wówczas kapitana drużyny, sprawił, że wszystko to trzymało się jakoś kupy i że w końcu wymęczyłyśmy ten medal".

BARBARA HERMEL-NIEMCZYK

ps.  "Kaczor", nauczycielka wf, trener, siatkarka klubów łódzkich i włoskich, wielokrotna reprezentantka Polski, brązowa medalistka IO w Meksyku (1968).

Urodzona 13 listopada 1943 w Łodzi w bardzo usportowionej rodzinie Wiesława i Kazimiery Stańczyk (czynni zawodnicy w okresie międzywojennym, brat Mirosław też był sportowcem), absolwentka miejscowego VII Liceum Ogólnokształcącego im. Stefanii Sempołowskiej 1957-1962 (tu ogromny wpływ na jej przyszłe zainteresowania sportowe mieli: nauczycielka wf Stefania Lipińska i opiekun SKS Bolesław Skrodzki) i Studium Nauczycielskiego im. Ewarysta Estkowskiego 1963-1968 (kierunek wf).

Zawodniczka (174 cm, 63 kg) Startu Łódź (1961-1973), Chojeńskiego KS Komunalni Łódź (1973-1976) i zespołu włoskiego SC Alzano.

5-krotna mistrzyni Polski w barwach Startu (1968, 1971-1973) i Komunalnych (1976), wicemistrzyni kraju (1970) i brązowa medalistka MP (1966, 1967, 1969) - wszystkie w barwach Startu. Z klubem tym także 2-krotna finalistka PEMK: 1971/72 - 4 m. i 1972/73 - 3 m.

172-krotna reprezentantka Polski (1964-1976) przebojem dostała się do drużyny narodowej i dzięki niebywałej ambicji i skuteczności długo się w niej utrzymała.

2-krotna medalistka ME: srebrna z Izmiru (1967)i brązowa z Reggio Emilio (1971). Uczestniczka MŚ w Meksyku (1974) i ME w Belgradzie (1975).

Zasłużona Mistrzyni Sportu (1975) odznaczona m. in. Srebrnym Krzyżem Zasługi (1968). Była mężatka (Andrzej Niemczyk, trener repr. Polski kobiet, repr. RFN, ChKS Łódź i klubów tureckich i niemieckich).

Jej córka (absolwentka UŁ, informatyka) Małgorzata Niemczyk poszła w ślady matki (jest świetną siatkarką, wielokrotną repr. Polski, ostatnio występuje w Organice Budowlanych Łódź, Mistrzyni Europy z 2003 roku z Ankary).

Bibl.: Głuszek, Leksykon 1999, s. 208; Pawlak, Olimpijczycy, s. 94; Bogusz, Łódzcy olimpijczycy, s. 52-53; MES, t. 1, s. 205; Duński, Od Paryża, s. 593; Mecner, 80 lat siatkówki, s. 175 i dalsze.

*1968 Meksyk: zawodniczka drużyny siatkówki, która po zwycięstwach nad Koreą Płd. 3:2, USA 3:0, Meksykiem 3:2, CSRS 3:0 i Peru 3:1 oraz porażkach z ZSRR 0:3 i Japonią 0:3 zajęła w turnieju 3 m. zdobywając brązowy medal (zw. ZSRR).

KRYSTYNA OSTROMĘCKA-GURYN

ps. "Mała", inżynier elektronik, siatkarka klubów warszawskich, brązowa medalistka z Meksyku (1968).

Urodzona 12 marca 1948 w Bydgoszczy, córka Jerzego (profesor SGGW) i Marii Boufał (prac. naukowy Katedry Chemii Rolnej SGGW), absolwentka Liceum Ogólnokształcącego im. J. Kochanowskiego przy ul. Wiktorskiej w Warszawie (1966) i Wydziału Elektroniki PW (1972), gdzie otrzymała tytuł magistra inż. (spec. aparatura elektroniczna).

Na uczelni miała znakomitą opinię (wybitnie zdolna, systematyczna, sumienna o wszechstronnych zainteresowaniach zwłaszcza w zakresie nauk ścisłych) z niemniejszym entuzjazmem i zaangażowaniem uprawiała też sport (początki dzięki nauczycielce wf w gimnazjum na Wiktorskiej Barbarze Włodarskiej).

Zawodniczka (176 cm, 62 kg) klubów stołecznych: SKS, MDK, Legii (główna część kariery sportowej) i Spójni (1964-1978).

Z drużyną Legii wywalczyła 4 tytuły wicemistrzyni Polski (1965, 1967-1969) i 3-krotnie brązowe medale MP (1970-1972).

143-krotna reprezentantka Polski (1968-1974), brązowa medalistka ME w Reggio Emilia (1971) oraz 2-krotna uczestniczka MŚ: w Warnie (1970) i Meksyku (1974), gdzie polska drużyna zajęła 9 m.

Zawodniczka wszechstronna, ale w reprezentacji przede wszystkim rozgrywająca. W drużynie olimpijskiej znalazła się niespodziewanie (w zastępstwie Hanny Busz, która zachorowała na żółtaczkę).

Po zakończeniu kariery reprezentacyjnej (1974, MŚ w Meksyku) poświęciła się wyuczonemu zawodowi będąc wieloletnim pracownikiem Ośrodka Badawczo-Rozwojowego Techniki Medycznej w Warszawie (pracowano m.in. nad konstrukcją stymulatora serca).

Mistrzyni Sportu odznaczony m.in. srebrnym i brązowym Medalem za Wybitne Osiągnięcia Sportowe i Srebrnym Krzyżem Zasługi.

Mężatka (mąż Janusz jest elektronikiem) ma córkę Małgorzatę.

Nadal gra w siatkówkę w lidze, która nazywa się "Lets go!" (zespoły męsko-damskie różnych firm).

Bibl.: Głuszek, Leksykon 1999, s. 290; Pawlak, Olimpijczycy, s. 191 (tu błędny dzień urodzenia 13 marca); Duński, Od Paryża, s. 627-628; MES, t. 2, s. 235; Mecner, 80 lat siatkówki, s. 175 i dalsze; APW, nr ind. 73708.

*1968 Meksyk: zawodniczka drużyny siatkówki, która po zwycięstwach nad Koreą Płd. 3:2 (najdłuższy pojedynek igrzysk trwający 125 minut! - grała w podstawowej "szóstce"), USA 3:0, Meksykiem 3:2 (prowadzący drużynę gospodarzy Stanisław Poburka cudem nie odebrał Polkom punktów i medalu!), CSRS 3:0, Peru 3:1 oraz porażkach z ZSRR 0:3 i Japonią 0:3 zajęła w turnieju 3 m. zdobywając brązowy medal (zw. ZSRR).

ANTONINA SZCZEŚNIEWSKA BRYSZEWSKA (1943-1988)

ps. "Zojda", siatkarka z warszawskich Bielan, wychowanka AZS - AWF, medalistka mistrzostw Europy, dwukrotna medalistka olimpijska z Tokio (1964) i Meksyku (1968).

Urodzona 31 sierpnia 1943 w Warszawie, córka Antoniego Longina (oficera WP, rozstrzelanego na Pawiaku w 1944) i Kazimiery Balcerzak (wychowywała jeszcze córkę Barbarę oraz synów Stanisława i Jerzego), absolwentka Liceum Ogólnokształcącego dla Pracujących (1977) i studiowała eksternistycznie w bielańskiej AWF (uczelni nie ukończyła).

Zaczęła odbijać piłkę pod siatką (172 cm, 62 kg) już w szkole podstawowej i gimnazjum, ale próbowała swych sił najpierw w koszykówce.

Dopiero trener siatkarek AZS-AWF Jerzy Szewczyk skierował ją na "właściwą drogę". Szybko się okazało, że "Zojda" jest "stworzona" do tej gry. Panuje opinia, że była ona "dzieckiem boiska" i że mogła nic nie robić tylko grać w siatkówkę. Uwielbiała tę zabawę.

Nic więc dziwnego, że nie miała jeszcze dwudziestu lat, kiedy ogłoszono ją gwiazdą mistrzostw Europy w Konstancy (1963).

Klub (najpierw AZS - AWF, a w latach siedemdziesiątych AZS Warszawa) wiele jej zawdzięcza (1958-1975). W barwach akademickich była: 4-krotną mistrzynią Polski (1963-1966), 2-krotną wicemistrzynią (1973, 1975) i brązową medalistką MP (1974), a także finalistką (2 m.) PEMK (1962/63) i (4 m.) PEZP (1973/74).

164-krotna reprezentantka Polski (1963-1970), 2-krotna srebrna medalistka ME z Konstancy (1963) i Izmiru (1967), uczestniczka (9 m.) MŚ w Warnie (1970).

Zasłużona Mistrzyni Sportu odznaczona m. in. trzykrotnie srebrnym Medalem za Wybitne Osiągnięcia Sportowe (1964, 1967, 1968), Złotym Krzyżem Zasługi (1979), Medalem Bronisława Czecha (AZS).

Mężatka (Leszek Marian Bryszewski, nauczyciel akademicki AWF Warszawa), syn Wojciech (ur. 1976).

Zmarła przedwcześnie (rak piersi) w Warszawie 2 grudnia 1988 i została pochowana na Cmentarzu Komunalnym na Powązkach.

Bibl.: Słownik WF, 1989, z. 2, s. 136-137 (Jolanta Olesińska-Pęczek i Maria Rotkiewicz, tu błędnie 7-krotna mistrzyni Polski); Głuszek, Leksykon 1999, s. 340 (tu błędnie rok śmierci 1978); Pawlak, Olimpijczycy, s. 252; Duński, Od Paryża, s.894-895; MES, t. 2, s. 501; Mecner, 80 lat siatkówki, s. 175 i dalsze.

*1964 Tokio: zawodniczka drużyny siatkówki, która po zwycięstwach nad USA 3:0, Koreą Płd. 3:0, Rumunią 3:0 oraz porażkach z ZSRR 0:3 i Japonią 1:3 (jedyny set, który Japonki przegrały podczas całych igrzysk) zajęła w turnieju 3 m zdobywając brązowy medal (zw. Japonia).

*1968 Meksyk: zawodniczka drużyny siatkówki, która po zwycięstwach nad Koreą Płd. 3:2, USA 3:0, Meksykiem 3:2, CSRS 3:0, Peru 3:1 oraz porażkach z ZSRR 0:3 i Japonią 0:3 zajęła 3 m. w turnieju zdobywając brązowy medal (zw. ZSRR).

ELŻBIETA PORZEC NOWAK

aspirantka sztabowa policji, siatkarka krakowskiej Wisły, brązowa medalistka olimpijska z Meksyku (1968).

Urodzona 27 stycznia 1945 w Lublinie, absolwentka miejscowej Szkoły Ekonomiczno-Handlowej im. F. A. Fettera (studiowała w krakowskiej WSE) nauczyła się odbijać piłkę pod siatką (miała 175 cm i 62 kg) już w lubelskiej szkole podstawowej nr 7; nieco wyższy stopień wtajemniczenia przeszła w Międzyszkolnym KS (Stafet, nazwa od  patrona dwóch szkół: męskiej Staszica i żeńskiej Fettera) w towarzystwie starszej siostry Krystyny dochodząc do tytułu mistrza Polski juniorek. Wtedy do akcji wkroczyli tzw. "klubowi łapacze" i młodziutka siatkarka otrzymała propozycje gry z Gdańska, Łodzi i Krakowa.

Brak zdecydowania w doborze klubu (19-latka) zakończył się... półroczną dyskwalifikacją i wyeliminowaniem z szerokiej kadry przygotowywanej do IO w Tokio. Wybrała ostatecznie Kraków i Wisłę gdzie spotkała wielu przyjaciół, zaczęła intensywny trening i otrzymała pracę.

Z Wisłą (1960-1976) związane są wszystkie jej największe sukcesy: 3-krotne mistrzostwo Polski (1967, 1969, 1970), 4-krotne wicemistrzostwo (1966, 1971, 1976, 1977) i 2 brązowe medale MP (1965, 1968), a także 4 m. w finale PEZP (1972/73).

156-krotna reprezentantka Polski (1963-1976), srebrna medalistka ME z Izmiru (1967) i finalistka MŚ (9 m.) z Warny (1970).

Zasłużona Mistrzyni Sportu, odznaczona m.in. Srebrnym Medalem za Wybitne Osiągnięcia Sportowe i Złotym Krzyżem Zasługi.

Mężatka (Kazimierz) ma córkę Dagmarę (absolwentka Akademii Ekonomicznej).

Mieszka w Krakowie.

Bibl.: Głuszek, Leksykon 1999, s. 304; Pawlak, Olimpijczycy, s. 208 (tu błędnie miejsce urodzenia Kraków); MES, t. 2, s. 312; Duński, Od Paryża, s. 706-707; Mecner, 80 lat siatkówki, s. 175 i dalsze.

*1968 Meksyk: zawodniczka drużyny siatkówki, która po zwycięstwach nad Koreą Płd. 3:2, USA 3:0, Meksykiem 3:2, CSRS 3:0, Peru 3:1 oraz porażkach z ZSRR 0:3 i Japonią 0:3 zajęła w turnieju 3 m. zdobywając brązowy medal (zw. ZSRR). 

LIDIATERESA ŻMUDA CHMIELNICKA OBŁONCZEK (1939-2002)

ps. "Cizia", nauczycielka wf, trener, siatkarka z Opola, wielokrotna mistrzyni Polski, brązowa medalistka olimpijska z Meksyku (1968).

Urodzona 8 marca 1939 w Lublińcu, woj. katowickie, córka Bolesława (kpt. sł. st. z 74 Górnośląskiego pp) i Haliny z d. Grzegorczyk, absolwentka Liceum Ogólnokształcącego TPD nr 11 w Opolu (1957) i warszawskiej AWF (1964), gdzie otrzymała tytuł magistra wf. Siatkarka (170 cm, 60 kg) Budowlanych Opole (pierwszy trener, lekarz z zawodu Gerard Obłonczek, który od 1978 był jej drugim mężem), AZS - AWF Warszawa 1959-1968 (tu drugim jej trenerem był Jerzy Szewczyk), Startu Łódź (1968-1971) i włoskiego zespołu Fano Ancona, gdzie była zawodniczką, trenerem i kierownikiem sekcji (1972-1978).

8-krotna mistrzyni Polski: 1960, 1962-1966 (z drużyną AZS - AWF Warszawa) i 1971, 1972 (ze Startem Łódź), a także 2-krotna wicemistrzyni kraju: 1961 (AZS - AWF), 1970 (Start) i brązowa medalistka MP 1969 (Start). Finalistka Pucharu Europy Mistrzów Krajowych: w barwach AZS - AWF (1960/61 i 1962/63 - 2 m. oraz w Starcie w sezonie 1971/72 - 4 m.

119-krotna reprezentantka Polski (1963-1968), była w zespole narodowym swojego rodzaju "buforem" rozładowującym wszystkie nieporozumienia i konflikty. Wspaniale psychicznie "skonstruowana" - mówiły o niej koleżanki, zawsze pogodna, uśmiechnięta, pomocna.

2-krotna srebrna medalistka mistrzostw Europy: z Konstancy (1963) i Izmiru (1967). Drugą część kariery zawodniczej spędziła we Włoszech, ale powróciła do kraju, gdzie była trenerką, prowadziła klub rekreacyjny dla pań i wyszła po raz drugi za mąż (1978).

Zasłużona Mistrzyni Sportu odznaczona m. in. srebrnym i brązowym Medalem za Wybitne Osiągnięcia Sportowe oraz Srebrnym Krzyżem Zasługi i Wielką Nagrodą za Zasługi dla włoskiej Ancony (walczył pod tym miastem w 1944 jej ojciec w składzie Drugiego Korpusu).

Jedna z najsympatyczniejszych i najładniejszych polskich siatkarek zmarła w Opolu 27 września 2002 i pochowana jest na cmentarzu Półwieś (dzielnica Opola).

Bibl.: Głuszek, Leksykon 1999, s. 381; Pawlak, Olimpijczycy, s. 303; Bogusz, Łódzcy olimpijczycy, s. 174, 175, 179; Duński, Od Paryża, s. 98-99; MES, t. 2, s. 689; Mecner, 80 lat siatkówki, s. 175 i dalsze; AAWF Warszawa, sygn. D - 2530 / S.

*1968 Meksyk: zawodniczka drużyny siatkówki, która po zwycięstwach nad Koreą Płd. 3:2, USA 3:0, Meksykiem 3:2, CSRS 3:0, Peru 3:1 oraz porażkach z ZSRR 0:3 i Japonią 0:3 zajęła 3 m. w turnieju zdobywając brązowy medal. Była podstawową zawodniczką pierwszej "szóstki" drużyny prowadzonej przez Benedykta Krysika.

 Źródło: Polski Komitet Olimpijski

Wiecha-Wanot Wanda

(ur. 1946), siatkarka. Brązowa medalistka olimpijska z Meksyku 1968. Srebrna medalistka mistrzostw Europy (1967).

Reprezentantka Polski w latach 1965-1970.

3-krotna mistrzyni Polski w barwach Wisły Kraków (1967, 1969, 1970).

Źródło: http://portalwiedzy.onet.pl